مقدمه

مسیر تکامل فرغون در ایران | از ابزار سنتی تا طراحی مهندسی MENZ

در حدود یک قرن گذشته، حمل و جابجایی مصالح در ایران با ابزارهایی ساده و متناسب با شرایط زمان انجام می‌شد؛ از خورجین‌های دوطرفه بر پشت الاغ و گاری‌های چوبی با چرخ‌های فلزی گرفته تا ابزارهای دستی چوبی که توسط دو نفر حمل می‌شدند. انتقال ملات برای ساخت‌وساز، چه در حیاط خانه‌ها و چه برای ساخت بام، با ابزارهایی انجام می‌گرفت که محور اصلی آن‌ها تعادل، نیروی انسانی و تجربه‌ی کارگر بود.

با گذر زمان، گاری‌های چوبی جای خود را به نمونه‌های فلزی دادند و در دهه‌های منتهی به سال ۱۳۵۷، نخستین فرغون‌های پرسی و پیچ‌ومهره‌ای با لاستیک‌های توپر وارد کارگاه‌های ساختمانی شدند. اما با وجود این تغییرات، یک اصل ثابت ماند:

فرغون همچنان ستون اصلی حمل دستی مصالح باقی ماند.

امروز، با وجود پیشرفت تکنولوژی، بسیاری از فرغون‌های موجود در بازار هنوز بر پایه‌ی همان طراحی ساده و غیرمهندسی‌شده گذشته ساخته می‌شوند؛ طراحی‌هایی که در کارهای مداوم صنعتی، باعث شکست، اتلاف زمان و افزایش هزینه می‌شوند.

در MENZ GHOURCHI، فرغون دیگر یک ابزار ساده نیست؛

بلکه نتیجه‌ طراحی مهندسی، محاسبات دقیق تعادل، انتخاب متریال صنعتی و ساخت برای کار واقعی است.